In de we(e)r(k)stand

Onderuit gezakt en met een ongeïnteresseerde blik in zijn ogen hing hij in de stoel toen ik de gesprekskamer binnenstapte. Met zichtbare tegenzin beantwoordde hij mijn uitgestoken hand met een slap handje, zijn gezicht wegdraaiend om maar even heel erg helder te maken dat hij niet op me zat te wachten. Ik werd er zelf wat ongemakkelijk van en probeerde het gesprek eerst luchtig te beginnen. “Zo, duurt niet zo lang meer, voor je mag gaan, hé?” Zijn schampere blik sprak boekdelen. Hij zou vervroegd in vrijheid gesteld worden, had zes jaren binnen gezeten en zou beginnen aan de rest van zijn leven. Maar hij was teleurgesteld. Teleurgesteld in het systeem. Teleurgesteld in de mensen om hem heen. Teleurgesteld door gedane beloften die uiteindelijk niet goed uitpakten en waardoor er op het laatste moment een plan opgesteld was, waarmee hij weliswaar had toegestemd, maar waarvan hij ook niet goed wist waar hij terecht zou komen.

En dan had hij ook nog toezicht. Van de reclassering. En een enkelbandje, die hem in zijn bewegingsvrijheid danig zou beperken. Hij wilde graag de bajes verlaten, maar hij voelde zich dusdanig gekrenkt dat hij geen hoge pet op had van begeleiding, hulp en toezicht en had besloten in de weerstand te blijven zitten.

Ik hing en wurgde me door het gesprek, maakte de afspraak dat ik erbij zou zijn op de dag dat hij werd aangesloten op zijn enkelbandje op de plek waar hij tijdens zijn VI zou verblijven. Het maakte hem niet veel uit, als zou de Koningin erbij zijn. Ten afscheid knikte hij me toe, een hand kon er niet meer van af. Hij liep terug naar zijn cel, ik verliet de gevangenis met gemengde gevoelens.

Zes jaar geleden pleegde hij een ernstig feit, werd gestraft en zou nu op zeer korte termijn vrij komen. Maar met beperkingen. De afgelopen jaren was hij volwassen geworden, had gewerkt aan zichzelf in de gevangenis. Had opleidingen gevolgd, hij koos voor verandering en pakte alles wat hij pakken kon. Hij werd een goede lasser, waarvan de werkmeesters beloofden dat hij snel een baan zou krijgen. Hij zou werken, zijn schulden afbetalen, een woning krijgen. Hij zou zijn leven op orde krijgen en alles wat er de jaren voor detentie fout ging, zou hij herstellen.

Maar het liep niet zoals men het hem had voorgesteld. Net als in het echte leven lopen dingen soms fout. Doen mensen beloftes, die ze misschien niet na kunnen komen. En dan hangt het af van je eigen flexibiliteit hoe je daarmee omgaat. Of het je lukt vol te houden. Of dat je opgeeft en terugvalt in je oude patronen. Of je blijft hangen in je teleurstelling of dat je veerkracht toont en vasthoudt aan dat wat je jezelf beloofde.

Op de dag dat het bandje bij de jongeman werd aangesloten was hij niet heel veel blijer. Het uitzicht op de baan die hem beloofd was leek in de verste verte niet in het verschiet. Hij moest wonen in een huis met heel veel anderen en werd in de gaten gehouden met een GPS. Ik liet hem even zijn gang gaan. Op adem komen, acclimatiseren en sprak hem de week erna opnieuw.

Ik besprak de situatie met de arbeidstoeleider in het Veiligheidshuis die, vanwege zijn verbindingsfunctie tussen DJI en het Veiligheidshuis, al in een eerder stadium betrokken was bij het traject. Hij zou, met z’n grote netwerk, vast ergens een lijntje kunnen uitzetten. Ik roemde de laskwaliteiten van mijn beschermeling alsof ’t voor mij dagelijkse kost was. Lasdiploma niveau 4! Dan kun je echt wat!

Hij meldde de casus aan bij de afdeling Werken Na Detentie. Binnen een dag werd er kennisgemaakt, afspraken vastgelegd en voor ik er erg in had, werkte mijn meesterlasser op een monumentaal schip en was bezig zijn visitekaartje af te geven. Na nog een kleine maand, werkte hij fulltime op een scheepswerf, had de beschikking over een nagelnieuwe lease auto waar ik jaloers op werd en had uitzicht op een vaste aanstelling. Zonder vragen waar hij vandaan kwam, zonder opmerkingen over gaten in zijn CV, zonder de bepalende voorwaarde van het hebben van een VOG.

De weerstand is er, maar maakt langzamerhand plaats voor vertrouwen, hoop en goede vooruitzichten. Er is contact, de man is trots op zichzelf en heeft perspectief op een ander leven. En dat alles door korte lijntjes en een reusachtig netwerk binnen de keten. En dat is van zoveel meer waarde dan de loze beloften en ingewikkelde procedures en verplichte protocollen van een log apparaat.

Janinne Kraaima is reclasseringswerker bij Verslavingszorg Noord-Nederland en blogt geregeld over wat ze tijdens haar werk zoal meemaakt.


Tags: VOG

Blog

Aanmoederen...

Terwijl ik de laatste resten van de ontbijttafel afruim, mijn kleinste meisje naar boven stuur...

Lees verder

Eigen schuld, dikke bult!

Bijna stampvoetend staat ze voor me. Ze is boos. Heel boos. En ik probeer voet...

Lees verder

Topje van de ijsberg

Sterk vermagerd en met een bleek ingevallen gezicht stapt hij breed grijnzend het kantoor binnen,...

Lees verder
© Copyright 2019 Stichting Verslavingsreclassering GGZ | Privacyverklaring | Realisatie BenedenBoven