Eigen schuld, dikke bult!

Bijna stampvoetend staat ze voor me. Ze is boos. Heel boos. En ik probeer voet bij stuk te houden en haar op een hele rustige manier uit te leggen dat het nu echt te laat is om voor de toets van morgen nog te gaan leren en ze niet thuis mag blijven, alleen omdat ze de stof niet goed genoeg geleerd heeft. Ze baalt van zichzelf en van mij, want behalve laks,  is ze ook heel perfectionistisch. Furieus dendert ze naar boven, waar ze de deur met een harde knal achter zich dichtgooit.

Natuurlijk wens ik mijn dochter toe dat ze morgen een prachtig cijfer haalt, maar meer nog wens ik haar toe dat ze leert waar haar verantwoordelijkheden liggen en hoe ze dit moet nemen om haar doel te bereiken. Ik wens dat ze leert vooruit te kijken en de gevolgen van haar keuzes leert in te zien. Met haar tien jaar is ze nog jong, maar ze mag fouten maken en het weer opnieuw proberen. Ze krijgt een tweede, derde of zelfs vierde kans en mag leren van de gevolgen van haar keuzes in een relatief veilige omgeving. Ze heeft haar ouders, familie en leraren die haar begeleiden in haar keuzes en haar behoeden voor pech en rampspoed. Nu heeft zij daar nog geen oog voor, sterker nog, ze kan mijn bloed wel drinken.

Aan het voorval met mijn dochter, moet ik enkele dagen later terugdenken. Mijn collega en ik zijn druk met een cliënte van ons. Verslaafd, verstandelijk beperkt, dakloos en zwanger. Bedoeld of onbedoeld, op dit moment maakt het niet meer uit; de zwangerschap is zo ver gevorderd dat we  beseffen dat dit kindje gaat komen.  We overleggen en brainstormen over wat we met de situatie aan moeten. We wikken en wegen en lopen tegen beperkingen van protocollen, regels en wetten aan.  Ze is aangewezen op de professionele hulpverlening, de mantelzorg heeft de handen er inmiddels al lang vanaf getrokken. Familie is niet op de hoogte en niemand was erbij om haar te behoeden voor haar keuzes en in bescherming te nemen, misschien wel het meest tegen zichzelf. Ze staat alleen en met haar rug tegen de muur.

Met man en macht zoeken we naar een geschikte plek, waar ze de verantwoordelijkheden die ze nu niet neemt, met geschikte begeleiding misschien wel kan leren nemen. Waar ze mag leren een moeder te zijn, maar waar ze mogelijk ook zal ervaren dat een rol als moeder, zoals wij dat van haar verwachten, voor haar niet zal zijn weggelegd. Het is een uiterst precieze missie waarvan wij als betrokken hulpverleners de uitkomst niet kunnen voorspellen.  We zijn afhankelijk van de vele protocollen, de wet- en regelgeving, de buigzaamheid van de bureaucratische molens en de creativiteit van de reguliere hulpverlening.

Nederland verandert en de zorg verandert mee. De gemeente krijgt de verantwoordelijkheid voor steeds meer zorgtaken. Verandering gaat in het begin altijd gepaard met onduidelijkheid. Of het een verbetering is moet nog blijken, dus ik ben benieuwd hoe de zorg en hulpverlening voor mijn cliënt vormgegeven zal worden. Hopelijk een traject waarin ruimte is voor eigen verantwoordelijkheid en regie, maar waarin geen plek is voor eigen schuld, dikke bult…


Blog

Aanmoederen...

Terwijl ik de laatste resten van de ontbijttafel afruim, mijn kleinste meisje naar boven stuur...

Lees verder

Topje van de ijsberg

Sterk vermagerd en met een bleek ingevallen gezicht stapt hij breed grijnzend het kantoor binnen,...

Lees verder

In de we(e)r(k)stand

Onderuit gezakt en met een ongeïnteresseerde blik in zijn ogen hing hij in de stoel...

Lees verder
Realisatie BenedenBoven