Delinquenten die verslaafd zijn, en daarbij veelal ook psychiatrische problemen hebben en dakloos zijn, hebben niets te verliezen. Waarom zouden zij na hun vrijlating de voor hen gemakkelijkste weg dan ook niet nemen? Deze veelplegers staan keer op keer na een (korte) vrijheidsstraf weer op straat. En bezorgen mensen in de stad waarin zij leven, schade en overlast.
Om deze neerwaartse spiraal te doorbreken, komen we er niet met enkel straffen en vergelden. Willen we voorkomen dat ex-gedetineerden steeds weer hun criminele gedrag oppakken, dan moeten we zorgen dat er iets voor ze op het spel komt te staan. De verslavingsreclassering doet dit door deze mensen intensief te begeleiden en te behandelen, en dwingt ze zo hun leven te ordenen. Dan hebben ook zij weer iets te verliezen.
De verslavingsreclassering maakt deel uit van grote ggz- en verslavingszorginstellingen met een reclasseringserkenning. Daar weten ze hoe je vaak totaal onverschillige mensen motiveert om toch op afspraken te verschijnen, en om de nodige stappen te zetten naar een geregelder leven.
Het is een maatschappelijke en politieke verantwoordelijkheid om te zorgen voor een goede reclassering. Deze kan het best worden uitgevoerd door regionale instellingen met kennis van zorg en justitie, met stevige wortels in de samenleving en dicht bij de praktijk.